Bloed vergieten (2)

Waar bloed vergoten wordt vloeit het leven weg. Het betekent dood en al gauw beginnen er rottingsprocessen op gang te komen als er geen bloed meer stroomt in het lichaam. Niet echt iets positiefs.

In verschillende religies (lang niet alle) heeft bloed juist een positieve werking. Je kan door een soort bloedoffer te bereiden de goden gunstig stemmen. Dat kan klein zijn, maar er zijn ook mens- en kindoffers.

Op andere wijze  staat ook in het christendom bloed vergieten centraal. Nee, er zijn geen bloederige rituelen gangbaar in kerken. Toch wordt er veel over bloed gezongen, gelezen, gebeden en zelfs “gedronken” (in de fysieke vorm van wijn/druivensap of iets dergelijks). Je zou haast zeggen dat er nogal wat bloed “vergoten” wordt in de kerk. Dat zou juist zijn als het door mensen gedaan is, maar in dit geval is het voor mensen. Het is deze week de lijdensweek en daarom doen we een schepje bovenop al dat bloed vergieten.

Aan het begin van de week wordt Jezus nog jubelend binnen gehaald in Jeruzalem door de menigte, maar al snel daarna gaat het “mis”. De Joodse leiders besloten hem te willen doden, Judas werd omgekocht om Jezus uit te leveren aan hen. Jezus eet het laatste avondmaal met zijn volgelingen en wast hun de voeten. Er volgt een donkere nacht waarin Jezus bidt en strijd wetende wat komen gaat. Dan wordt hij gevangen genomen en verlaten al zijn volgelingen/vrienden zijn zijde. Petrus hoort een haan 3 x kraaien en realiseert zich dat hij, tot 3 x toe, ontkent heeft dat Hij bij Jezus hoort, zoals Jezus voorzegt had. Er komt een soort proces met uiteindelijk het resultaat dat een grote menigte roept om Jezus dood en de vrijlating van een groot misdadiger wat ingewilligd wordt t.b.v. de politieke rust. Jezus wordt gegeseld, geslagen, en krijgt een doornenkroon met gruwelijke punten die tot op de schedel priemen opgezet. Jezus werd verraden, alleen gelaten, vernederd en van alle rechten ontnomen. En dan wordt Jezus geëxecuteerd middels kruisiging. Een marteldood. Eén van de gruwelijkste, zo niet de meest gruwelijke, manier om iemand van het leven te beroven. Zijn bloed wordt vergoten. Ja, dat brengen we dan in herinnering op goede vrijdag. “Goede” vrijdag omdat we geloven dat al dat bloed vergieten ergens toe leidt wat goed is. Want al dat bloed vergieten, de dood van Jezus, beschouwen we als het offer dat nodig was om ons met God te verzoenen. Om bij God te mogen komen, hier in dit leven, maar belangrijker nog, wanneer wij sterven. Daarom kon Jezus zeggen hangende aan het kruis, terwijl het leven uit hem vloeide, Zijn bloed vergoten werd; “Het is volbracht” en daarom kon Nathalie schrijven:

Blij om te leven met U!
Als het moet; blij om te sterven met U.
Pijn in mijn hart, pijn in Uw hart.
Hopend op het nu èn straks leef-wonder, door Uw dood.
Mijn Jezus, mijn redder.

Oneindig liefs, oneindig de Uwe,
Nathalie

Het lijden en sterven van Jezus geeft een ander perspectief op al het bloed vergieten en al het lijden in de wereld. Het wordt er niet minder van en toch is er iemand geweest die voorgegaan is en de weg gebaand heeft, ja zelfs de weg geworden is waarover de dood niet heersen zal.

Ik wens jullie allen nog bijzondere paasdagen.

Liefs, Jonathan

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | 8 reacties

Bloed vergieten (1)

Het gebeurt nog elke dag. Soms vangen we er iets van op via het nieuws. Krijgt het de aandacht. Zoals deze week weer een drama op een universiteit in de VS. Vorig jaar kwam het veel dichterbij in Alphen aan de Rijn, en de beelden van Koninginnedag 2009 staan ons ook nog goed voor ogen. In niet-westerse landen wordt ook heel wat bloed vergoten zonder dat wij er veel over te horen krijgen. Roofmoorden en (burger)oorlogen. Bloed vergieten is in sommige werelddelen helaas dagelijkse kost. 

Het afgelopen jaar heb ik meer geleerd over bloed en bloedwaarden dan me lief is. Bijna elk bezoek met Nathalie aan het AVL ging eerst via het priklab. Aan de hand van de uitslagen van het bloed kon er pas serieus wat gezegd worden. Voordat er een (chemo)behandeling volgt; eerst bloed prikken, voordat je op gesprek bij de specialist komt, eerst bloed prikken. Met spoed opgenomen met hevige pijn; eerst bloed prikken. Er is veel te af te lezen over je welzijn op basis van je bloed.

Mijn gedachten dwalen even af naar gisteren precies een jaar geleden. De dag dat Nathalie met hoge koorts voor het eerst opgenomen werd in het AVL. Ondanks haar hoge koorts bleek ze, nadat de bloedwaarden waren gecontroleerd, geen ontsteking te hebben, maar wel een laag ijzer. Na een nacht een liter extra bloed toegediend te hebben gekregen van een onbekende was het weer een beetje in balans. Bloed is dan eigenlijk van onschatbare waarde. Bloed VERgieten wordt dan bloed OVERgieten. Dan wordt bloed ingezet om anderen te helpen. Iemand heeft dan de moeite genomen om zijn/haar bloed te laten prikken en af te staan. Nathalie had dus altijd al een hekel aan naalden, het is nooit z’n routine klusje geworden dat ik ‘r hand niet hoefde vast te houden. Ze had dan ook groot respect voor mensen die bloed doneerden. Die niet ziek waren, maar toch zich lieten prikken en dan ook gelijk een halve liter afstaan.

Om eerlijk te zijn trekt het mij ook niet. Ik heb liever ook geen naald in mijn arm en laat me liever niet leegzuigen. Maar de laatste tijd kreeg ik ook andere gedachten. Wat had ik ervan gevonden als tegen Nathalie gezegd was; “sorry, u moet eigenlijk bloed krijgen, maar we hebben nu uw bloedgroep niet op voorraad. Gaat u weer naar huis, wij bellen zodra we iets binnenkrijgen.” Vorige week heb ik me dan ook opgegeven als bloeddonor.

Nu nog even afwachten of ze mijn bloed wel willen hebben want daar is natuurlijk wel de nodige controle voor.

Dit is deel 1, in deel 2 waarom bloed VERgieten niet altijd slecht is.

Tot gauw dus,

Jonathan

Geplaatst in Jonathan | Tags: , , , | 12 reacties

Schrik(kel)jaar

Bijzondere dag vandaag. Ook voor mij. 7 maanden geleden eindigde voor Nathalie het leven op aarde. Ergens wel mooi dat juist dit jaar 29 februari langskomt, dat het eerste jaar elke maand haar sterfdatum nog even aangestipt wordt. Ook deze maand toch even een verwijzing naar het prachtige leven dat eindigde die 29ste juli.

365
Nog een beetje bijzonder, want vandaag is het 365 dagen geleden (en daarom voelde het een beetje als een jaar geleden) dat Nathalie met spoed doorverwezen werd naar de Internist. De Internist kon nog niet zoveel zeggen, maar wilde in elk geval Nathalie even zien (onderzoeken). Zijn conclusie: het kon ziekte van Hodgkin zijn, dat is een goed te behandelen lymfeklierkanker. Het kon ook een opeenstapeling zijn van toevalligheden, niet erg waarschijnlijk, maar hij hield het als optie. Of in het ergste geval melanoom in uitgezaaid stadium. Het werd in elk geval met veel spoed onderzocht. Na het weekend zou de uitslag komen.  Ik weet nog goed dat we daarna in de bus naar huis zaten met een afspraak voor het nemen van een biopt op zak voor de volgende dag. De realisatie dat het leven flink geschud ging worden was duidelijk. De achtbaan begon te rollen.

Zonneschijn
In de afgelopen 7 maanden is er toch alweer heel wat gebeurt. Als ik terug kijk kan ik wel zeggen dat ik toch echt heel veel levensglans heb ervaren. Ik heb het gevoel dat de zon in elk geval heel wat meer geschenen heeft dan dat het grijs en grauw was. Ook als alleenstaande ouder  is er genoeg om van te genieten en dat doe ik dan ook volop. Vandaag nog een leuke middag gehad in het centrum met de kinderen. Op de fiets er naar toe, met de pont over,  over de Dam gestruind, brandweermannen gezien, politie te paard, levende standbeelden, een echte koets met paard. Vervolgens nog de Kalverstraat bedwongen en een pauze gehad in museumcafe Mokum (best een aanrader, sfeervol zo vlakbij de drukke Kalverstraat). Op de terugweg nog even de Papegaai ingedoken om nog even een moment in de stilte te zijn. Ik geniet er enorm van Josha en Noralie zo veel en zo dichtbij te hebben en hen de wereld om hen heen uit te leggen. Op z’n middag ervaar ik veel zonneschijn in het leven.

Rouwverwerking
In januari heb ik de mozaïekschaal welke wij samen begonnen waren af kunnen maken. Ook heb ik een Im Memoriam kunnen uploaden welke ik al in september gemaakt heb. Zulke “projecten” afmaken is fijn om te doen. Het is telkens heel concreet een beetje afsluiten. Op korte termijn wil ik nog herinneringsboeken afmaken voor de kinderen. Ik had ook een idee om een soort catalogus te maken van allerlei dingen die Nathalie gemaakt heeft. Ik blijf daarin geïnteresseerd (dus stuur die foto’s van dat schilderij/tegeltje/wandtekening met het bijbehorende verhaal gerust toe!), maar de catalogus samenstellen wil ik, als de kinderen daaraan toe zijn, samen met hen doen als ze wat ouder zijn.

Studie en preken
Inmiddels heb ik ook het plan opgevat om nog in deeltijd te gaan studeren. Ik zou graag nog een mastergraad halen in theologie. In september zou ik hiermee kunnen starten. Voor het zover is wil ik eerst andere projecten af hebben alvorens af te kunnen wegen of ik de echte serieuze stappen ga zetten. Het is voor mij belangrijk een goed beeld te hebben van wat er allemaal op mij af zou gaan komen als ik weer zou gaan studeren. En op collegedagen wil ik het voor de kinderen ook goed geregeld hebben wat betreft opvang/oppas. Uiteraard zitten er ook flinke kosten aan dus voor de hobby moet ik het niet willen doen. Best nog wel wat twijfel dus.
Intussen ook diverse (s)preekbeurten de komende tijd. In maart, april en mei elke maand één. Het is best spannend om weer te gaan doen na z’n schrikjaar. Het lijkt me wel bijzonder om de ervaring van dit jaar op een goede wijze in mijn (s)preken te kunnen verwerken. Ik zie er in elk geval naar uit om te ontdekken op welke wijze God daarmee aan het werk gaat/is en op die wijze ‘tot zegen’ te kunnen zijn.

lieve groet,

Jonathan

Geplaatst in Jonathan, Melanoom, rouwen | 12 reacties

Machteloosheid

Nog geen jaar geleden vond ik het erg lastig om te praten met mensen die geconfronteerd waren met kanker in hun leven. Wat moet je zeggen? Wat kan je doen? En hoe ernstig is het eigenlijk? Ik had geen idee wat er op mensen af komt die met kanker te maken krijgen.

Verwoestend
Het afgelopen jaar heb ik van dichtbij de verwoestende kracht van kanker ervaren. Het is gruwelijk om te zien hoe de levenskracht aan een 30 jarige jonge moeder weggezogen wordt door z’n ziekte. En ook heeft het mijn leven geraakt. Mijn leven is over de kop gegaan.
Mijn kinderen zullen er dagelijks mee worden geconfronteerd dat hun eigen mama er niet meer is en dat ze geen goede herinnering zullen hebben van haar. Ik ben er zeker van dat ze hiermee leren leven, ermee leren omgaan, maar dit is wat je je kinderen niet wilt laten meemaken. Ook hun leven is voorgoed geraakt door kanker.

Herkenning
In het afgelopen jaar heb ik intens kennis gemaakt met kanker. Ik heb er veel over gelezen en ook van dichtbij meegemaakt. Ook heb ik meer verhalen gelezen waarbij diverse soorten kanker elk op hun eigen wijze verwoestend hebben gewerkt in jonge gezinnen.
Nu voel ik me minder machteloos, in elk geval gaat het nu vanzelf om het gesprek erover aan te gaan. Hiervoor was ik bijna afhoudend omdat ik gewoonweg geen idee had wat er op iemand afkomt in z’n situatie.
Nu is dat anders, ik herken de onzekerheid, de angst voor wat gaat komen, de medische molen en het alsmaar afwachten. De spanning bij de uitslagen van scans, bij het wel of niet aanslaan van de behandeling, de chaos die dit op zoveel terreinen in het leven met zich meebrengt.

Iets doen
Voel jij je ook machteloos als mensen in je omgeving geconfronteerd worden met kanker? Wees daar dan eerlijk in als je in gesprek gaat. Dat is het allerbeste. Laat de ander daar dan maar op reageren. Negeren is vaak nog veel pijnlijker.

Maar misschien kan je wel iets betekenen. Zo kan je gewoon praktisch hulp aanbieden. Een extra auto of vervoer aanbieden voor de vele ziekenhuisbezoeken, eens in de zoveel tijd een maaltijd, noem het maar op.
Wat ik zelf ook erg gewaardeerd heb zijn mensen die mijn naaste omgeving extra ondersteund hebben zodat zij wat extra konden doen voor mij. Een voorbeeld; doordat er extra gezorgd werd voor mijn neefje en nichtjes konden mijn broer en schoonzus er extra zijn voor mij en de kinderen rondom het overlijden. En wat heb ik dat fijn gevonden!

Lotgenoten
Wat ook nog kan, is iemand die geraakt is door kanker eens te wijzen op contactdagen of lotgenotencontact. Het contact met lotgenoten kan enorm helpen om te ervaren (verstandelijk kan je het misschien wel weten, maar dat is toch anders) dat je niet alleen staat in die strijd.
Zelf ben ik betrokken bij de stichting Als kanker je raakt.

Een stichting die zich niet machteloos wil voelen, maar begeleiding, ondersteuning, troost en hoop wil geven voor mensen die te maken krijgen met kanker. Daarbij geldt de bijbel als inspiratiebron.

Ontmoetingsdag
24 maart a.s. organiseert deze stichting een landelijke ontmoetingsdag met o.a. workshops als, “Moeheid bij kanker”, of, “Kracht vinden in stilte, liederen of gebeden”. Naast het ontmoeten van anderen die geraakt zijn door kanker is het ook inhoudelijk een bijzondere dag, een dag van herkenning. Een dag waarbij je ook handvatten aangereikt krijgt om het leven waarbij kanker een dagelijkse realiteit is geworden verdere/nieuwe invulling te geven. Van harte aanbevolen en/of wijs er anderen eens op.

Lieve groet,

Jonathan

Geplaatst in Jonathan, Melanoom, rouwen | 13 reacties

Opruimen

Ik raap nog een paar stukken speelgoed van de vloer en leg ze terug in de doos. Ondertussen luister ik naar het nummer “Duizend Scherven” en maal ik verder over dit jaar. Ik ben alleen en ik ben aan het opruimen, in mijn huis, maar vooral ook in mijn hoofd. Er is zoveel wat opgeruimd moet worden. 2011 was verwoestend. Verwoestend voor Nathalie’s leven. Verwoestend voor mijn beeld van hoe mijn toekomst eruit zal zien.

Afsluiten en opruimen
En dan dit jaar afsluiten, beginnen met opruimen van wat de verwoesting heeft achtergelaten. Tijd is onvoorbiddelijk. We gaan gewoon door naar 2012. Ik ga 2012 in met veel dubbele gevoelens. Waar bij in elke dag nu nog een verwijzing zat naar Nathalie is dat morgen voorbij. Laat ik 2011, een leven met Nathalie, nu echt achter? Wordt zij dan echt geschiedenis? Een leven wat alleen nog terug te vinden is door foto’s, video’s, mooie maaksels, verhalen en op een grafmonument? Nee, na vandaag ben ik nog niet klaar met het opruimen van de scherven van 2011.

Onzekerheid en vertrouwen
En dan 2012. Ergens denk je; “ach 2012 zal vast beter zijn.” Met de hoop die we met Kerst vierden maakt ook wel dat je veel meer kan verwachten van 2012. Toch blijven er ook gevoelens van onzekerheid achter. Het vertrouwen in een “geplande” toekomst is er niet meer. Waar we vorig jaar lachten en vol vertrouwen konden proosten op een gelukkig nieuwjaar is nu een gevoel van onzekerheid over de toekomst. Het is niet meer vanzelfsprekend dat er een “goed” jaar voor mij aan komt, wie zegt mij tenslotte dat ik 2012 niet meer dierbaren verlies? Maar de toekomst zie ik toch wel met vertrouwen tegemoet. Ik weet dat door op te ruimen van wat er was er ook ruimte komt voor nieuwe dingen. En die kunnen ook uitgroeien tot iets heel moois. Daarbij vertrouw ik ook op God. Psalm 13 is daarbij de laatste tijd voor mij erg belangrijk geworden.

Dank
Ik wil jullie bedanken voor alle steun en liefde die wij mochten ervaren dit jaar. Ergens is dat ook heel bijzonder om mee te mogen maken. Zonder die liefde en steun was dit jaar nog veel zwaarder en killer geweest en was mijn vertrouwen in 2012 en daarna nog harder gebroken en de scherven nog talrijker geweest. Heel veel dank allemaal.

Mijn wens
Met de scherven van 2011 in de hand en mijn ogen gericht naar de hemel wens ik jullie een bijzonder 2012. Laat het jaar 2012 niet vanzelfsprekend zijn, maar geniet en deel uit van wat je hebt. Het leven is te kwetsbaar om vanzelfsprekend te zijn, te mooi om niet van te genieten en te kostbaar om het niet te willen delen.

Met de allerbeste wensen en boven alles Gods nabijheid gewenst,

Veel liefs, Jonathan

Geplaatst in Jonathan, rouwen | 19 reacties

De liefde van mijn leven

Tja, en dan kom je jezelf even tegen. De laatste maand ging het allemaal erg rooskleurig. Ik was volop bezig met de toekomst en stond weinig echt stil bij het gemis. Op een gegeven moment loop je jezelf voorbij en loop je tegen de lamp. Er waren wat andere mensen om mij heen nodig om dat in te zien. Daarop heb ik even een stap terug gedaan, even teruggeschakeld. Blijkbaar heb ik nu even meer tijd nodig. Tijd voor bezinning dus.

Vreemd gevoel
Sinds dat moment van bezinning is er weer meer gemis en… ik ben er blij mee! De afgelopen maanden ervoer ik niet altijd zo zeer het gemis van de persoon Nathalie, maar vooral gewoon eenzaamheid, en heel veel praktisch gemis. Dat vond ik vreemd van mezelf. Het voelde ook vreemd, het voelde een beetje alsof Nathalie als persoon me niet eens zoveel gedaan heeft. Het gevoel leek geen recht te doen aan onze relatie. Met mijn verstand wist ik wel beter, maar mijn emoties van verdriet kwamen daar niet zo goed bij, zo leek het.

De persoon
Nu ik Nathalie minder mis in dagelijkse praktische dingen en aardig rust heb in het dagelijkse leven lijkt het alsof er meer ruimte komt om de persoon Nathalie te gaan missen.  Het samen lachen, de pittige discussies, haar humor, haar luisterend oor, haar liefdevolle blik, haar aanmoediging, haar kus. Blij dus dat mijn emoties beter vertolken wat er echt in mij leeft. Ik mis nu minder EEN vrouw in mijn leven en des te meer DE vrouw van mijn leven.

Omarmen
Ik probeer dat soort gemis te omarmen. Vast te houden aan al die mooie herinneringen van ons samen. De vrouw van mijn leven dat was ze zeker en het blijft heel speciaal om haar echtgenoot geweest te zijn. Bijzonder is het dan om extra bepaald te worden bij die mooie dingen die geweest zijn, maar niet meer op die wijze zullen komen. Dat is, ondanks dat het ook pijn doet, fijn om te ervaren.

Niet in de put
En ook nu kan ik zeggen dat ik niet in de put zit als ik het gemis ervaar. Waarom niet? Nathalie was wel de vrouw van mijn leven, maar (schrik niet) niet de liefde van mijn leven. Dat was ik ook niet voor haar. De liefde van ons leven was Hij die ons samenbracht en wat ons ook nu nog verenigd. Hij waarop Nathalie ook vertrouwde toen zij de nacht van de dood tegemoet ging. Op Hem heb ik mijn hoop gevestigd en daarom zit ik niet in de put ookal ervaar ik het gemis weer met meer tranen.

De kerstdagen
Veel mensen wensen me sterkte in deze dagen, dat begrijp ik heel goed en dat is heel oprecht en attent. Tegelijkertijd zie er echt naar uit om Kerst te vieren. Niet om de gezelligheid, hoewel intussen ook mijn huiskamer uitgedost is met kerstversiering. Niet om het al het lekkere eten, hoewel ik wel plannen heb gemaakt voor de kerstdiners die dagen. Maar om te vieren, namelijk de geboorte van de liefde van mijn (en Nathalie’s!) leven, Jezus, God die mens, een baby, werd. Hij is voor mij de alsmaar feller wordende ster in de diepdonkere nacht, van wie ik uiteindelijk een wereld zonder pijn en lijden verwacht.

Ik wens jullie dan ook een bijzondere Kerst en dat het troost- en hoopvolle van dit mooie feest ook door jullie ervaren mag worden.

Veel liefs,

Jonathan

Geplaatst in Jonathan, rouwen | 18 reacties

Wat ik van Kerst verwacht…

Tjonge daar zit je dan in de kerk; 1ste advent. De eerste zondag in een reeks van 4 die toewerken naar Kerst. Advent betekent verwachten, ergens naar toe leven. En dan vraagt die man vooraan tijdens zijn toespraak of je even aan diegene die naast je zit wil vertellen wat je van deze Kerst verwacht. *slik*

Eigenlijk had ik daar nog niet over nagedacht. Kerst zonder Nathalie, wat verwacht ik dan eigenlijk? Afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met twee zieke kinderen. En natuurlijk Sinterklaas, dat was ook wel een pittige. Wat doe je met en rondom het Sinterklaasfeest nu Josha er meer en meer van begrijpt. Nathalie zou het wel geweten hebben en zou er ongetwijfeld iets creatiefs mee gedaan hebben. Gelukkig werd op de voorschool ook al ruim aandacht gegeven aan Sinterklaas. En een gezellige pakjesavond is intussen ook al geweest samen met goede vrienden met een heuse logeerpartij. En maandag gaan we gewoon oefenen met de muziek.

Maar Kerst, ja dat is nog wel andere koek. Dan komt het nog wel wat dichterbij, het gemis.      Nathalie zorgde er altijd voor dat na Sinterklaas ons huis weer in kerstsfeer gebracht werd. En er werd altijd wel iets lekkers gebakken uit één of ander smulkookboek. Vorig jaar waren we volop aan het genieten van onze gezinsuitbreiding en op kerstavond deden we nog volop mee aan de lichtjestocht hier in onze buurt. En met de Kerstdagen waren we samen met familie zoals eigenlijk elk jaar. Nathalie bracht extra veel warmte en gezelligheid in huis in de decembermaand.

Deze maand wordt het gemis duidelijker, indringender en voelbaarder dan ooit. De avonden zijn lang en vaak eenzaam. De nachten zijn zwarter dan voorheen. De kerstlichtjes die hier in de buurt weer massaal opgehangen gaan worden zullen die duisternis niet kunnen laten verdwijnen. Nee, gezelligheid verwacht ik niet dit jaar met Kerst.

En toch; wat verwacht ik dan van Kerst? Ik verwacht licht in de duisternis. Sterker dan ooit realiseer ik me nu wat voor een feest Kerst eigenlijk is. Door de zo persoonlijke ervaring met een wereld van pijn en verdriet wordt de duisternis duisterder, maar wordt dat ene lichtpuntje ook lichter. Het contrast wordt groter.

Ik verwacht dan ook deze Kerst met meer gevoel te kunnen vieren. Vieren dat, te midden van een wereld waarin mensen elkaar kapot maken, een wereld waar mensenrechten veelvuldig geofferd worden aan economische belangen, waar tienduizenden kinderen per dag dood gaan aan de gevolgen van armoede en mijn kinderen moeten opgroeien zonder hun eigen moeder, er toch hoop is. Ook al is het maar een heel klein lichtpuntje, te midden van zoveel ellende, van zoveel pijn en verdriet is juist dat lichtpuntje een sterk baken van hoop. Een hoop op iets dat buiten de menselijke invloedssfeer ligt. Als een ster in de diepdonkere nacht.

liefs,

Jonathan

Geplaatst in Jonathan, rouwen | 23 reacties