Schrik!

Hieronder een opzet van een brief die ik wil richten aan alle in de tweede kamer gekozen politieke partijen. Graag lees ik jullie reacties en eventuele verbeterpunten. Ik hoop voor alle toekomstige jonge weduwen/weduwnaren en bovenal halfwezen in Nederland dat deze actie de aandacht krijgt die het verdient. 

Schrik!

Eind vorige week werd ik opgeschrikt door een twitterbericht van Arie Slob. Hij vestigde daarmee de aandacht op de inperking van de ANW-uitkering in het nieuwe regeerakkoord. Snel heb ik het regeerakkoord er nog eens bij gezocht en inderdaad blijkt er een inperking, zeg maar bijna nihilering (Niet te verwarren met nivellering, je partner verliezen is nl. geen feestje), te zijn van de nabestaandenuitkering ANW.

terzijde: Het is mij niet geheel duidelijk of de beoogde inperking voor alle gevallen geldt. Denk hierbij aan de uitkering voor mensen die hun partner verliezen (zonder kinderen onder de 18) en meer dan 45% arbeidsongeschikt-zijn, zij hebben onder de huidige regeling ook recht op een ANW uitkering. En heeft de inperking ook effect op de (half)wezenuitkering? In deze brief wil ik vooral een punt maken voor diegenen met jonge kinderen.

Het heeft mij ruim een halve dag gekost om mijn hoofd enigszins weer rustig te krijgen. De hele tijd bleef het maar malen. Je kan wel zeggen dat ik erg verontwaardigd was.
In het nieuwe regeerakkoord is bedacht dat de uitkering op basis van de ANW wel kan teruggeschroefd naar 1 jaar. In dit betoog een dringende oproep aan u, politiek Nederland, om hiermee niet akkoord te gaan en hier ook de nodige actie tegen te voeren.

De aanpassing is bedacht voor nieuwe gevallen dus raakt deze mij en mijn kinderen nu niet. En toch nu mijn betoog. Want deze nieuwe gevallen hebben nog geen stem. De eventuele schrijnende situaties die kunnen ontstaan zullen pas gehoord worden als het al te laat is. Als ervaringsdeskundige kan ik me enigszins indenken welke situaties er kunnen ontstaan en hoe zwaar het is om dat door te moeten maken na het verlies van je partner en moeder/vader van je kinderen. Zoiets hoort niet in Nederland is mijn conclusie en ik wil daarom middels dit schrijven een dringend en hopelijk ook indringend ‘geluid’ afgeven.

De huidige regeling op de schop

Allereerst wil ik zeggen dat er, wat mij betreft, best gesleuteld mag worden aan deze uitkering. Het bedrag is laag, maar de periode van uitkering is vrij fors zoals in mijn geval. Ik heb recht op deze uitkering tot mijn dochter 18 jaar is (en niet in de tussentijd een andere duurzame relatie aangaan) Dat duurt nu nog 16 jaar en in de tussentijd hoef ik niet te solliciteren of mijn eigen vermogen aan te spreken. Dat is heel riant en ik kan er van leven op het moment. Inderdaad is voor mij de financiële prikkel om weer te gaan werken vrij laag. Temeer nog omdat ik bij elke bijverdienste 2/3 inlever op de uitkering (de eerste 700 euro per jaar zijn vrijgesteld naar ik meen). Dus ik moet eerst een significant aantal uren werken voordat ik per saldo er ook echt flink meer op vooruit ga.

De huidige regeling bood lucht.

Mijn situatie was voor het overlijden dat ik enig verdiener was. Mijn vrouw, Nathalie, wilde graag voor onze jonge kinderen zorgen. Dan maar geen auto rijden, genoegen nemen met een klein huisje en geen dure vakanties. Ja, daar sta je dan, 28 jaar, geen nabestaandenpensioen. Wel een hypotheek, 2 kleine kindjes (mijn jongste 8 maanden en mijn oudste net 3 jaar) die net hun moeder zijn verloren en o ja, ook nog je eigen verdriet, je zou het haast vergeten. Mijn keuze is geweest om mijn werk op te zeggen. Om fulltime voor de kinderen te kunnen zorgen. Deze keuze paste het beste bij ons. En ik kan zeggen dat ik nooit 1 dag spijt heb gehad. Wat is het waardevol om je kinderen onder die omstandigheden in z’n cruciale levensfase een ouder te kunnen bieden die er 100% voor hen is. En… ze doen het uitstekend. Ik zit overigens verder ook niet stil hoor. Ik kan me goed nuttig maken met vrijwilligerswerk, helpen op school en in de kerk.

Hoe anders zou het geweest kunnen zijn als deze papa moest blijven werken omdat hij anders met 1 jaar in de bijstand (met de bijkomende verplichtingen en het opeten van je eigen vermogen) terecht komt. Dan waren de kinderen eerst hun moeder kwijt geweest, vervolgens zien ze papa niet zoveel want die moet hard werken om naast de kosten die hij al had ook de opvang te moeten betalen. Als ze papa al zien is deze oververmoeid maar gaat door voor zijn kinderen. En vroeg of laat overspannen (want dat hoor ik heel veel van lotgenoten die zijn blijven werken). In deze levensfase is het voor kinderen cruciaal om een stabiele omgeving te hebben. Het wegvallen van 1 ouder is al genoeg. De inperking van ANW tot 1 jaar is in mijn ogen daarom echt veel te kort. Het dwingt je om vrijwel gelijk na het overlijden keuzes te maken die je nog helemaal niet kan overzien omdat je leven net op z’n kop is gezet. Omdat je vol zit met verdriet.

Wie betaalt de rekening?

Ik vraag mij ook af of je met de bezuinigingsmaatregel de kosten niet een beetje voor je uitschuift. Want wat als die kinderen dus opgroeien met een ouder die het niet trekt. Wat als die ouder overspannen (en met vaak ook veel lichamelijke klachten) thuis komt te zitten en in de WIA instroomt. In elk geval is de stabiele basis voor deze kinderen een punt van zorg en zal de maatschappij daar mogelijk later alsnog de rekening van moeten betalen.  Er zijn vast onderzoeken naar 1-ouder gezinnen en de ontwikkeling van kinderen gedaan lijkt me. Misschien nuttig om dat eens erbij te zoeken, helaas ben ik daar zelf te weinig in thuis.

Verzekeren

Ik heb de mazzel gehad een overlijdensrisicoverzekering te hebben afgesloten. Maar dit kan soms ook niet. Als er bij de acceptatie al sprake is van een serieus medisch dossier zullen verzekeraars uitsluitingen doen, geheel weigeren of de premie fors hoger inzetten.

Een nabestaandenpensioen is goed om af te sluiten, maar ook dit is niet voor iedereen weggelegd in Nederland. Simpelweg omdat je op dat moment geen pensioen opbouwt (denk aan werkloosheid of zoals bij mij in gezinnen met 1 inkomen bijv.) of omdat je als startend gezin (dat zijn tenslotte niet allemaal hogeropgeleide tweeverdieners) gewoon de premie op dat moment niet kan dragen.

In zulke situaties sta je na 1 jaar wel met lege handen. En juist dan moet er volgens mij in Nederland een regeling zijn waar je serieus op terug kan vallen. En niet één waarbij je direct al weer zorgen moet gaan maken over hoe dat dan een jaar later moet. Dat je even de tijd krijgt om eerst bezig te zijn met rouw, met je leven weer organiseren en je kinderen die hun papa/mama net kwijt zijn geraakt een stabiele basis te blijven geven.

Actie?

Graag verneem ik van uw partij of en, zo ja, welke actie ze denkt te ondernemen om het leed van jonge weduwen/weduwnaren en halfwezen niet zwaarder te maken dan het al is. Als ik u daarbij tot hulp kan zijn verneem ik dat graag.

Met vriendelijke groet,

Jonathan Zeijl

Advertenties

Over Jonathan Zeijl

020, relatiebeheerder kerken bij @TearNetherlands, betrokken bij 'Hoop voor Noord' en @ChristenUnie.
Dit bericht werd geplaatst in ANW-uitkering, rouwen. Bookmark de permalink .

13 reacties op Schrik!

  1. Susannah koppejan zegt:

    Doen!! Opsturen!! Helemaal geweldig goed dat je van jezelf laat horen!! Go Jonathan!!!

  2. Jelly Zeijl zegt:

    Jonathan, wat een goeie brief! Wat je erin naar voren brengt is me uit het hart gegrepen.
    Ik hoop dat je veel medestanders krijgt om hiervoor aandacht en publiciteit te krijgen.
    Good luck! Alsnog gefeliciteerd met Noralie’s verjaardag.Groeten, Jelly (Assen)

  3. Stephan Barendse zegt:

    Hey Joh, goed stuk! Zeker opsturen.

  4. Karin zegt:

    Heel goed stuk, goed geschreven. Nog eens in een (semi-)wetenschappelijk onderzoek aan een percentage proberen te komen hoeveel nabestaanden binnen je lotgenotennetwerk moesten stoppen met werken door burn-out e.d.? Cijfers zijn altijd goed. Alle (voormalig) werkende lotgenoten kun je bijv. een vragenlijstje laten invullen?
    Maar dit was al heel overtuigend. Succes!

  5. ramona zegt:

    Volgensmij heb je alle onderwerpen gedekt. mocht het een petitie komen. Ik onderteken het graag. Of is het een idee om je brief te kopiëren en dan zelf met nog eigen beargumentatie erbij te zetten? Soort van namens zeg maar…

  6. Henke Groenwold-Ferguson zegt:

    Hoi Jonathan, Lijkt me heel goed om zo’n reactie te sturen. Ik vind het een goed stuk maar het begin is wollig. Het duurt een paar alinea’s voordat je snapt waar het precies over gaat, als je geen verstand hebt van dit onderwerp. Ik zou dat veranderen want politici hebben nooit veel tijd om te lezen. Net als bij een persbericht, begin bij het belangrijkste (kort en krachtig, een soort samenvatting) want als de 1e alinea niet duidelijk weergeeft wat je wilt zeggen stoppen mensen al met lezen. doe de persoonlijke dingen meer aan het eind, voor mensen die dan nog door zijn gegaan met lezen. Misschien is het handig om het even aan Roel/Tjitske voor te leggen, die zitten in de politiek. Groetjes en succes, goed om daar aandacht voor te vragen. Henke

    ________________________________

  7. jezeijl zegt:

    Dank jullie wel voor de positieve reacties. Henke dank je wel voor je kritische blik. Daar kan ik nog wel wat mee. Bedankt.

  8. Astrid Mathot zegt:

    Ik ben het met Henke eens. Het verhaal is wat uitgebreid. Probeer wat concreter te zijn. Astrid.

  9. Gast zegt:

    Ook hier verbijstering toen ik dat vorige week las. Ik ben vorig jaar mijn man kwijt geraakt aan kanker en leef nu met mijn 2 kinderen van de ANW.
    En natuurlijk moet je er zelf voor waken dat je daar niet in blijft hangen tot je kind 18 jaar is.
    Zou ook zeker niet slim zijn als je zoals ik een koophuis hebt waar een gedeelte op afgelost is.
    Maar terugbrengen naar 1 jaar is belachelijk.
    De mensen die dat bedacht hebben, hebben waarschijnlijk alleen sterfgevallen op oude leeftijd mee gemaakt als kind.
    Misschien leven hun ouders allebei nog wel.
    Mijn kinderen waren 6 en 8 toen hun vader overleed en wat ben ik blij dat ik de keuze heb kunnen maken om ze volledig bij te staan.
    Is het makkelijk om van de ANW te leven….nee…het is geen vetpot.
    Zeker niet met een koophuis, ik kan geen woningbouw bellen als er iets is wat mijn man voorheen repareerde.
    Te meer omdat je voor de wet eigen vermogen hebt als er een gedeelte is afgelost.
    Dus voor de sportbijdrage en andere steun hoef je niet aan te kloppen bij de gemeente.
    Maar ja…van een berg stenen (die ik natuurlijk veel liever zelf bij elkaar had gespaard met mijn man) kan ik niet eten.
    Maar ondanks alles redden we het en ik zeg altijd maar, we hebben gelukkig genoeg te eten en een warm dak op ons hoofd, we hebben het absoluut niet slecht.
    En bovenal…als mijn kinderen later toch ontsporen omdat ze het verleden niet goed verwerkt hebben, kan ik met de hand op mijn hart zeggen…ik heb er alles aan gedaan om ze hierin goed te begeleiden.
    Wat was ik blij dat ik in Nederland woonde.
    Maar nu las ik dit en ik moest meteen denken aan de jonge ouders die vanaf 2014 in dezelfde situatie als ik zouden belanden.
    Want geloof me….als je op jonge leeftijd als ouder van jonge kinderen je partner, de vader van je kinderen, maar eigenlijk ook je hele toekomstbeeld kwijt raakt is 1 jaar niet genoeg.
    Ik ben nu net een jaar verder en ik kijk nu om me heen hoe ik mijn leven opnieuw op de rit kan zetten met de kinderen.
    Ik doe voor de kinderen genoeg leuke dingen, maar in mijn bovenkamer ben ik leeg.
    Terwijl ik eigenlijk bergen werk heb liggen die ik moet afhandelen.
    Toch ga ik niet afwachten tot ze 18 zijn, ik probeer op een rustig verantwoord tempo plannen te maken.
    Ik moet er toch niet aan denken dat ik nu dus al een aantal maanden op me zelf aangewezen zou zijn.
    Het is echt een schande dat dit zo bedacht is!

  10. BM zegt:

    heel goed dat je op deze plannen voor wilt zijn, voor wie er in de toekomst in zo’n afschuwelijke situatie komt. Ik heb het even heel snel doorgelezen, nu ff niet zoveel tijd, t is nu zo in vogelvlucht ff niet duidelijk. Ik zou het korter en straiter to the point doen. Veel wijsheid en zegen.

  11. Selma zegt:

    Ik begrijp ontzettend goed wat je bedoelt. Juist nu is het idd. belangrijk dat je er voor je kinderen kunt zijn en je geen zorgen hoeft te maken om financiele zaken. Toen ik destijds alleen kwam te staan met mijn jongens, moest ik idd. terugvallen op een bijstandsuitkering, maar die kreeg ik pas toen ik idd. eerst mijn potje had opgemaakt. Maar dat geld had ik juist gehad toen ik mijn baan moest opgeven. Ik begrijp je zorgen…ze zijn zo terecht. Het is niet eerlijk. Na een jaar of 2 werd ik ook gedwongen om aan het werk te gaan. Gevolg: precies wat jij omschrijft…moe thuis komen, geen energie meer hebben, je huishouden wat je niet naar behoren kunt doen, je kinderen die je niet genoeg aandacht kunt geven. Daar kwam bij mij bij dat Daniel veel extra zorg nodig had en ik van de ene dokter, audiologisch centrum etc moest gaan. Gevolg: in een zware depressie terecht komen. Dus ik ben dankbaar dat jij dit zo omschrijft. Heel mooi om te zien dat je je zo inleeft in de situatie van anderen… Zegen Jonathan…voor jou en je lieve kids.

  12. urika zegt:

    Goed dat je aandacht vraagt voor dit probleem. Ik steun je, maar denk ook dat je het korter en bondiger naar buiten moet brengen,en de huidige regeling tot 18 jaar vind ik wel weer erg lang er is ook nog een midden weg. Succes en groet!

  13. Corina en Pim zegt:

    Dag Jonathan,
    Heel goed dat je dit probleem aangaat, heel veel sterkte hopelijk wordt er naar geluisterd.
    In dit geval is het belangrijk je stem of meerdere stemmen te laten horen.

    Warme groet,
    Corina en Pim Tollenaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s