Afsluiten.

En dan is het zover, de dag breekt aan. Vanaf vandaag ben ik 31 jaar. Een gek moment. Ik was me er al eerder van bewust dat ik in aantal dagen ouder ben dan Nathalie geworden is, maar nu ook in jaren. De tijd gaat voorbij.

Dankbaar ben ik dat ik mag leven, dat ik de 31 jaar mag vieren. En toch is het een beetje een dubbel gevoel. Er is natuurlijk al veel gebeurd in de afgelopen 2 jaren. Ik ben niet meer dezelfde als toen Nathalie stierf. Ik heb nieuwe passies ontdekt, heb mezelf weer beter leren kennen en ben verder ontwikkeld als vader. En het ligt in de verwachting dat het in mijn 31ste levensjaar alleen maar verder groeit. We zullen echter nooit weten hoe Nathalie zich nog ontwikkeld had. Welke keuzes zij had gemaakt en hoe zij zich verder had ontwikkeld als moeder en vrouw. En ook ik had mezelf zo anders ontwikkeld als ze nog geleefd zou hebben. Dan zou ik wellicht die nieuwe passies nog niet of minder ontdekt hebben en me op andere wijze, wellicht minder intens, als vader hebben ontwikkeld, en weer meer op andere vlakken. Haar leven en ook haar overlijden hebben een grote impact gemaakt op de rest van mijn leven. Ze zijn onuitwisbaar en ik draag het altijd mee.

Ik mag die 31 jaar vandaag wel bereiken en ik ben erg dankbaar voor hoe mijn leven er nu voorstaat. Wie weet wat er allemaal nog op mijn pad komt. Met het oog op de toekomst wil ik ook weer wat afsluiten. Ik heb bedacht dat dit mijn laatste bericht is op dit blog.

Het voelt nog een beetje gek als ik het zo schrijf en toch weet ik dat het goed is. Dit blog is zo verbonden aan Nathalie’s ziek zijn en overlijden en het heeft mij ontzettend geholpen bij de verwerking. Het is een belangrijk deel geworden van hoe ik mezelf ontwikkeld heb sinds de dag dat Nathalie ziek werd en daar een punt achter zetten voelt dan toch even gek. Maar nu de verwerking toch vooral plaats heeft gemaakt voor het opbouwen van een nieuwe toekomst is het ook tijd om een punt te zetten op dit blog.

Nog steeds is het hartverwarmend om jullie reacties terug te lezen onder de verschillende berichten. Nog eenmaal en met vochtige ogen, heel hartelijk dank voor jullie steun via dit blog en zoveel meer nog daarbuiten. Overigens wil ik het blog wel “in de lucht” houden. De berichten en reacties zijn denk ik ook voor mijn kinderen van onschatbare waarde om terug te lezen later.

Onderwijl ben ik niet van plan te stoppen met schrijven. Ook dat is een passie die zich mede door dit blog verder is gaan ontplooien. Velen van jullie zijn dit blog gaan volgen om te lezen over Nathalie en over hoe het verder gaat met mij. En het is dan ook niet zo passend meer om dit blog nog te onderhouden voor dingen die ik schrijf die niet zozeer meer gerelateerd zijn aan haar overlijden.  Ik had al een eigen weblog welke ik de laatste tijd wat meer ben gaan gebruiken. Mochten jullie geïnteresseerd zijn in mijn schrijfsels op dat blog dan kunnen jullie je daar (rechtsboven in) op abonneren.

Met veel dankbaarheid,

Jonathan.

Advertenties
Geplaatst in Jonathan, Nathalie | 14 reacties

tot in tranen aan toe verliefd

Ja, ik ben (weer) verliefd. Dat is een fijn ding, maar het houdt je ook veel bezig. Je bent minder geconcentreerd bezig met de dingen om je heen en bij vlagen lig je er wakker van. De afgelopen tijd ben ik ook bezig de zolder op te ruimen. Die wordt binnenkort een beetje verbouwd tot speel en slaapkamer voor de kinderen. De combinatie van die twee dingen geeft me een stormachtig gevoel.

Die zolder is een plek van spullen, van herinneringen en intussen ook een chaos. In de ene doos vind ik onafgemaakte slofjes, in de andere doos nog een schilderpalet. Kleding en schoeisel, boeken en knutselspullen het komt allemaal voorbij. Het is een onoverzichtelijk geheel van herinneringen en zo voelen mijn emoties dan soms ook. Stormachtig, verliefd en bezig met de toekomst golf je omhoog om het volgende moment de diepte in te duiken door de levendige herinneringen aan Nathalie.

Het verliefd zijn is een fijn gevoel, de herinneringen zijn wel net zo goed. Want wat zou het leven zijn als we niet kunnen herinneren? Niet terug kunnen denken aan hen waar we van hebben gehouden? Niet stil kunnen staan bij hen met wie we samen hebben genoten en samen mee worstelden in het leven? Als we ons niet in dankbaarheid kunnen bedenken hoeveel ons leven is verrijkt door de aanwezigheid van die ander?

Dan zou ik nu minder goed weten wat ik verder wil in het leven, minder realiseren welk geluk er nog in het vooruitzicht kan liggen en minder inademen van datgene wat me dagelijks gegeven wordt.

Mijn leven met Nathalie had ik op dat moment niet willen inruilen, en dan nu toch weer zo verliefd zijn op een ander. Het is een gekke gewaarwording en een apart gevoel.  Ik kon er geen andere woorden aangeven dan de titel, Tot in tranen aan toe verliefd.

 

Geplaatst in Jonathan | Tags: , , | 21 reacties

Vooruit, maar niet op eigen kracht.

Tjonge weer een jaar verder. En in tegenstelling tot 2011 is mijn wereld niet op z’n kop gezet (en de wereld is niet vergaan).

In 2012 heb ik afscheid moeten nemen van mijn oma. Het was voor een groot deel ook nog “de eerste keer zonder”. Een nieuwe heftige relatie die net zo snel weer uitdoofde. Waar ik mij behoorlijk in verslikt heb en hoe spijtig het is om te zien dat het gat wat Nathalie achterliet nog meer pijn heeft veroorzaakt bij een ander.

Daarnaast heb ik zeker mooie momenten meegemaakt. Mijn vader 60 en zelf 30 jaar geworden, Mijn ouders alweer 35 jaar getrouwd, voor het eerst weer (s)preken, vakantie in Luxemburg, Josha naar de basisschool, zanglessen en een nieuwe taak bij de VPE (Verenigde Pinkster- en Evangeliegemeenten).

Maar dankbaar ben ik vooral voor de nabijheid van God die ik overvloedig ervaren heb. 2013? Dan moet ik denken aan Nathalie’s (volwassen)dooplied. Wat de toekomst brenge moge, mij geleidt des Heren hand.
Wandelend aan Zijn Vaderhand is geen berg te hoog, geen dal te diep en geen grot te donker. Ik mag in 2013 weer meer bezig zijn met de toekomst. Maar ik wil ervoor waken  2013 weer teveel op eigen kracht te willen doen.

Ik wens jullie dan ook toe dat jullie 2013 in elk geval zullen ervaren dat je het leven zoals het komt niet (alleen) op eigen kracht hoeft te doen. Dan ben je een gezegend mens.

Voor de enkeling die het nog leest in 2012, fijne jaarwisseling!

Lieve groet,

Jonathan

 

Geplaatst in Jonathan | Tags: , , | 8 reacties

Met kerst de koning te rijk.

Gisterenmorgen luisterde ik met de kinderen naar “Een koning is geboren” met de lieve en zachte stem van Elly Zuiderveld. Voor Nathalie was de stem van Elly en de liedjes die zij maakte een hele grote steun. En wat hebben we juist dit liedje twee jaar geleden nog veel met Josha gezongen in deze tijd. Dat was een prachtige tijd, Noralie die net geboren was en zo voor extra beleving zorgde van de geboorte van een kind. En natuurlijk dan de kerststal erbij die Nathalie het jaar ervoor gekocht had in de uitverkoop na de kerst. Dan is er veel gebeurd. Ik ben mijn vrouw verloren, mijn leven is op z’n kop gezet. En toch…voel ik mij de koning te rijk met kerst.

Geen kerstman
Voorheen heb ik vaak in deze periode van het jaar het gevoel gehad dat ik niet echt kerst kon vieren. Ik had er geen echt gevoel bij. De kerstliedjes op de radio, de kerstversiering en de gezelligheid. Ik beleefde het wel, maar er was ergens een ontevreden gevoel. Ik heb wel eens gesteld: Ik ben niet een “kerstman”.
Dat is sterker geworden toen ik eens een jonge dame sprak van wie de moeder toen vrij recent op nog jonge leeftijd was overleden. Haar vader had ze liever geen contact meer mee want hij had haar al te veel pijn gedaan in het leven. Voor haar was kerst een grote confrontatie met haar ellende. Ze kroop dan ook het liefste diep weg onder haar dekbed. Kerst is dan geen feest.
Ik heb dan ook niet zoveel op met kerst als gezellig, of dat alles dan “goed” is. Want dat is geen realiteit. Ook deze kerst voltrekken zich overal familiedrama’s, slapen mensen in de kou, sterven kinderen van armoede en worden kinderen verhuurd voor seks.

Licht in de duisternis
Kerst verbind ik nu sterk met een ster in de diepdonkere nacht. Steeds meer zie ik de
ellende die op aarde plaats vind. Pijn en verdriet. Eigenlijk kan je zeggen dat de aarde gehuld is in duisternis. Het heeft van zichzelf geen vermogen om licht te geven. Die duisternis, die de aarde eigen is, die ervaar ik steeds meer. Duister wat overal om ons heen voelbaar is en een licht wat daar in binnendringt. De afgelopen weken leefde ik juist erg toe naar kerst. Mijn beleving is zo anders geworden, juist nu het ‘feestelijke’ er voor mij vanaf gevallen is ben ik onder de indruk geraakt van wat we vieren met kerst.
Afbeelding bewaard met ingebedde instellingen.Met kerst komt er een licht in die duisternis. En hoe voelbaarder de duisternis, hoe feller het licht van kerst. Alleen schijnt dat licht vanuit iets dat buiten de invloedssfeer van de aarde en buiten die van ons mensen ligt. Licht in de aardse duisternis komt niet van binnenuit, maar van buiten onze macht. En toch vieren we met kerst de geboorte van een mens. Een koningskind, niet geboren in een paleis, maar in een soort stal.

Geloof en hoop
Om die geboorte te kunnen vieren heb je wel een beetje geloof nodig. Geloof dat die geboorte vele jaren ervoor wordt voorzegd. Geloof in een maagdelijke geboorte, geloof in een wonderlijk kosmologisch gebeuren en geloof in engelen, maar bovenal in een God die de aarde niet in het duister links laat liggen maar een plan heeft om de gehele aarde uit de ellende te halen en te brengen in Zijn licht. Een plan dat aanvangt met de komst van dit ene koningskind. Dat is voor mij de reden om te blijven hopen op een betere toekomst. God die een mens werd bij de geboorte van Jezus, God met ons mensen. Een God die betrokken is bij onze ellende en verdriet en ook verlossing aanbiedt uit die duisternis. Die te midden van ons is, troost en het vooruitzicht biedt van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.

Met de komst van dat ene kind dat van buiten deze wereld gekomen is, als baby zo klein, heb ik hoop. En die hoop die doet leven. Geeft reden en zin aan mijn bestaan. Daarom voel ik me, door stil te staan bij de geboorte van Jezus, en Hem als mijn koning te vereren, toch de Koning te rijk.

Ik wens jullie dan ook koninklijke kerstdagen toe!

Lieve groet,

Jonathan

Uitnodiging
Wil je ook stil staan bij de geboorte van Jezus deze kerst, maar weet je niet hoe? Iedereen uit Amsterdam/ Noord (e.o.) is welkom vanavond (24 dec.) 20:30, Hoop voor Noord, Rode kruisstraat 20. Vanaf 19:30 is er koffie en chocolademelk.
Niet uit omgeving Amsterdam Noord? Zoek eens naar een kerk in de buurt die vanavond of morgen z’n deuren opent. Misschien heb je al een uitnodiging gehad van iemand? 
Geplaatst in Jezus, Jonathan, Nathalie | Tags: , , , , , , | 10 reacties

De vrouw van Jezus

In september dit jaar was er een korte tijd veel te doen rondom een oud stukje gevonden papyrus met een verwijzing daarop naar de ‘vrouw van Jezus’. De algemene indruk op het moment is dat het gaat om een vervalsing. In elk geval houden op het moment de publicerende wetenschappers hun mond erover en is het aangekondigde wetenschappelijke artikel met hun bevindingen tot nader onderzoek uitgesteld.

Ik moest hieraan denken toen ik reflecteerde op een scheidingsverhaal wat ik deze week hoorde. Scheiden is lijden zeggen ze wel eens. Nou dat werd me eens te meer weer duidelijk. Tegerlijkertijd voelde ik dat mijn huwelijk wel net zo kwetsbaar is geweest. Ik herkende zekere patronen die, als Nathalie en ik die niet samen hadden aangepakt, in de jaren erna zeker ook voor een grote huwelijkscrisis hadden kunnen zorgen. Helaas hebben we niet de kans gehad om die patronen aan te pakken of in een huwelijkscrisis terecht te komen.

Maar nog meer word ik bij bepaald. Iets wat me ook onzeker maakt. Ik had vlinders, en ben een relatie aangegaan aan het begin van deze zomer. Daarbij heb ik hoge verwachtingen gewekt. En toch in korte tijd sloeg dat weer helemaal om. Ik was overmoedig, heb mezelf flink overschat. Deze situatie zet me ook aan het denken. Ik kan er lichtvoetig overheen lopen en iedereen in mijn omgeving begrijpt het wel. En toch blijf ik me afvragen, hoe heeft het zo kunnen gebeuren? Het had niet gehoeven. Waarom moest het gat wat Nathalie achter laat nog weer iemand zoveel onnodig pijn doen?

Door hier zo mee bezig te zijn en ook nu weer het verhaal van afgelopen week stel ik mezelf wel de vraag: wat betekent liefde en trouw voor mij. Ben ik niet overmoedig: Kan ik dat eigenlijk wel, trouw blijven een leven lang?

Bij mij kwam ook de vraag op; wat zou Jezus gedaan hebben? Hoe zou hij hiermee omgegaan zijn? Er is best wat in de bijbel geschreven over het huwelijk. Maar Jezus was zelf niet getrouwd, in elk geval is dat niet aan de bijbelse tekst te ontlenen. Jezus heeft niet geworsteld met een trouwbelofte aan een vrouw en gevoelens van verliefdheid voor een ander, trouw blijven in goede en vooral ook in slechte tijden. Hij heeft niet te maken gehad met de dagelijkse ‘sleur’ van een huwelijk of hoe de dynamiek van het krijgen van kinderen (en de opvoeding daarvan) een ‘goed’ huwelijk uit balans kan brengen. Even neigden mijn gedachten te denken: “Jezus weet eigenlijk niet wat trouw zijn betekent….”

Maar die gedachte kreeg geen verdere vorm. Ik herinnerde me weer waarom eigenlijk in de christelijke traditie een vrouw niet past bij Jezus. Jezus heeft al een ‘verloofde’. Hij is al ‘uitgehuwelijkt’. En om dat huwelijk mogelijk te maken is Hij vernederd, is Hij gemarteld en uiteindelijk geëxecuteerd middels kruisiging. Die bruid is kort door de bocht gezegd de mensen die ja hebben gezegd tegen Jezus.  Jezus heeft Zijn trouw wel bewezen.

En dan wordt het nog wat concreter gemaakt voor ons mannen als vervolgens nog iets later (ongeveer 20 a 30 jaar na Jezus sterven) Paulus een brief schrijft aan een groep jonge gelovigen in Griekenland dat een man zijn vrouw moet liefhebben zoals Christus Zijn ‘bruid’. Wauw. Dan wordt trouw toch echt niet een opgave die je wel of niet kan volbrengen, maar dan wordt het heldhaftig en romantisch. De man die zijn gehele leven inzet voor die ene vrouw. Een soort ridder die vecht voor de dame in de toren. Een man die de draken van verleidingen weerstaat, en de toren van zijn onzekerheid dagelijks durft te beklimmen.

Klinkt sprookjesachtig… Maar het geeft wellicht een ander perspectief op het huwelijk. Mannen gedraag je heldhaftig, vrouwen bewonder je vent daarom.
Dan is liefde en trouw niet alleen nog in sprookjes terug te vinden.

En de vrouw van Jezus? Is dat een sprookje? In elk geval geloof ik dat we nog lang en gelukkig mogen leven…. En die gedachte sterkt mij. Ik heb wel nog wat te leren, maar wel met een goed voorbeeld en een geweldig eind.

Geplaatst in Jezus, Jonathan, Nathalie | 6 reacties

Schrik!

Hieronder een opzet van een brief die ik wil richten aan alle in de tweede kamer gekozen politieke partijen. Graag lees ik jullie reacties en eventuele verbeterpunten. Ik hoop voor alle toekomstige jonge weduwen/weduwnaren en bovenal halfwezen in Nederland dat deze actie de aandacht krijgt die het verdient. 

Schrik!

Eind vorige week werd ik opgeschrikt door een twitterbericht van Arie Slob. Hij vestigde daarmee de aandacht op de inperking van de ANW-uitkering in het nieuwe regeerakkoord. Snel heb ik het regeerakkoord er nog eens bij gezocht en inderdaad blijkt er een inperking, zeg maar bijna nihilering (Niet te verwarren met nivellering, je partner verliezen is nl. geen feestje), te zijn van de nabestaandenuitkering ANW.

terzijde: Het is mij niet geheel duidelijk of de beoogde inperking voor alle gevallen geldt. Denk hierbij aan de uitkering voor mensen die hun partner verliezen (zonder kinderen onder de 18) en meer dan 45% arbeidsongeschikt-zijn, zij hebben onder de huidige regeling ook recht op een ANW uitkering. En heeft de inperking ook effect op de (half)wezenuitkering? In deze brief wil ik vooral een punt maken voor diegenen met jonge kinderen.

Het heeft mij ruim een halve dag gekost om mijn hoofd enigszins weer rustig te krijgen. De hele tijd bleef het maar malen. Je kan wel zeggen dat ik erg verontwaardigd was.
In het nieuwe regeerakkoord is bedacht dat de uitkering op basis van de ANW wel kan teruggeschroefd naar 1 jaar. In dit betoog een dringende oproep aan u, politiek Nederland, om hiermee niet akkoord te gaan en hier ook de nodige actie tegen te voeren.

De aanpassing is bedacht voor nieuwe gevallen dus raakt deze mij en mijn kinderen nu niet. En toch nu mijn betoog. Want deze nieuwe gevallen hebben nog geen stem. De eventuele schrijnende situaties die kunnen ontstaan zullen pas gehoord worden als het al te laat is. Als ervaringsdeskundige kan ik me enigszins indenken welke situaties er kunnen ontstaan en hoe zwaar het is om dat door te moeten maken na het verlies van je partner en moeder/vader van je kinderen. Zoiets hoort niet in Nederland is mijn conclusie en ik wil daarom middels dit schrijven een dringend en hopelijk ook indringend ‘geluid’ afgeven.

De huidige regeling op de schop

Allereerst wil ik zeggen dat er, wat mij betreft, best gesleuteld mag worden aan deze uitkering. Het bedrag is laag, maar de periode van uitkering is vrij fors zoals in mijn geval. Ik heb recht op deze uitkering tot mijn dochter 18 jaar is (en niet in de tussentijd een andere duurzame relatie aangaan) Dat duurt nu nog 16 jaar en in de tussentijd hoef ik niet te solliciteren of mijn eigen vermogen aan te spreken. Dat is heel riant en ik kan er van leven op het moment. Inderdaad is voor mij de financiële prikkel om weer te gaan werken vrij laag. Temeer nog omdat ik bij elke bijverdienste 2/3 inlever op de uitkering (de eerste 700 euro per jaar zijn vrijgesteld naar ik meen). Dus ik moet eerst een significant aantal uren werken voordat ik per saldo er ook echt flink meer op vooruit ga.

De huidige regeling bood lucht.

Mijn situatie was voor het overlijden dat ik enig verdiener was. Mijn vrouw, Nathalie, wilde graag voor onze jonge kinderen zorgen. Dan maar geen auto rijden, genoegen nemen met een klein huisje en geen dure vakanties. Ja, daar sta je dan, 28 jaar, geen nabestaandenpensioen. Wel een hypotheek, 2 kleine kindjes (mijn jongste 8 maanden en mijn oudste net 3 jaar) die net hun moeder zijn verloren en o ja, ook nog je eigen verdriet, je zou het haast vergeten. Mijn keuze is geweest om mijn werk op te zeggen. Om fulltime voor de kinderen te kunnen zorgen. Deze keuze paste het beste bij ons. En ik kan zeggen dat ik nooit 1 dag spijt heb gehad. Wat is het waardevol om je kinderen onder die omstandigheden in z’n cruciale levensfase een ouder te kunnen bieden die er 100% voor hen is. En… ze doen het uitstekend. Ik zit overigens verder ook niet stil hoor. Ik kan me goed nuttig maken met vrijwilligerswerk, helpen op school en in de kerk.

Hoe anders zou het geweest kunnen zijn als deze papa moest blijven werken omdat hij anders met 1 jaar in de bijstand (met de bijkomende verplichtingen en het opeten van je eigen vermogen) terecht komt. Dan waren de kinderen eerst hun moeder kwijt geweest, vervolgens zien ze papa niet zoveel want die moet hard werken om naast de kosten die hij al had ook de opvang te moeten betalen. Als ze papa al zien is deze oververmoeid maar gaat door voor zijn kinderen. En vroeg of laat overspannen (want dat hoor ik heel veel van lotgenoten die zijn blijven werken). In deze levensfase is het voor kinderen cruciaal om een stabiele omgeving te hebben. Het wegvallen van 1 ouder is al genoeg. De inperking van ANW tot 1 jaar is in mijn ogen daarom echt veel te kort. Het dwingt je om vrijwel gelijk na het overlijden keuzes te maken die je nog helemaal niet kan overzien omdat je leven net op z’n kop is gezet. Omdat je vol zit met verdriet.

Wie betaalt de rekening?

Ik vraag mij ook af of je met de bezuinigingsmaatregel de kosten niet een beetje voor je uitschuift. Want wat als die kinderen dus opgroeien met een ouder die het niet trekt. Wat als die ouder overspannen (en met vaak ook veel lichamelijke klachten) thuis komt te zitten en in de WIA instroomt. In elk geval is de stabiele basis voor deze kinderen een punt van zorg en zal de maatschappij daar mogelijk later alsnog de rekening van moeten betalen.  Er zijn vast onderzoeken naar 1-ouder gezinnen en de ontwikkeling van kinderen gedaan lijkt me. Misschien nuttig om dat eens erbij te zoeken, helaas ben ik daar zelf te weinig in thuis.

Verzekeren

Ik heb de mazzel gehad een overlijdensrisicoverzekering te hebben afgesloten. Maar dit kan soms ook niet. Als er bij de acceptatie al sprake is van een serieus medisch dossier zullen verzekeraars uitsluitingen doen, geheel weigeren of de premie fors hoger inzetten.

Een nabestaandenpensioen is goed om af te sluiten, maar ook dit is niet voor iedereen weggelegd in Nederland. Simpelweg omdat je op dat moment geen pensioen opbouwt (denk aan werkloosheid of zoals bij mij in gezinnen met 1 inkomen bijv.) of omdat je als startend gezin (dat zijn tenslotte niet allemaal hogeropgeleide tweeverdieners) gewoon de premie op dat moment niet kan dragen.

In zulke situaties sta je na 1 jaar wel met lege handen. En juist dan moet er volgens mij in Nederland een regeling zijn waar je serieus op terug kan vallen. En niet één waarbij je direct al weer zorgen moet gaan maken over hoe dat dan een jaar later moet. Dat je even de tijd krijgt om eerst bezig te zijn met rouw, met je leven weer organiseren en je kinderen die hun papa/mama net kwijt zijn geraakt een stabiele basis te blijven geven.

Actie?

Graag verneem ik van uw partij of en, zo ja, welke actie ze denkt te ondernemen om het leed van jonge weduwen/weduwnaren en halfwezen niet zwaarder te maken dan het al is. Als ik u daarbij tot hulp kan zijn verneem ik dat graag.

Met vriendelijke groet,

Jonathan Zeijl

Geplaatst in ANW-uitkering, rouwen | 13 reacties

Vlinders

Nathalie´s lievelingsdier. De vlinder. Als je denkt aan vlinders dan denk je ook aan bloemen en mooie kleuren. Dat was ook op en top Nathalie. Genieten van kleuren en mooie dingen.

De vlinder staat in christelijke traditie ook symbool voor dood en opstanding. Een rups die in een schijnbare dorre cocon zich transformeert in een (meestal) prachtige vlinder. Het ogenschijnlijk sterven van de rups en het “ontwaken” van een vlinder die vervolgens ten hemel vliegt zijn een prachtig beeld voor christenen. Het geeft een beeld van de kern. Het symboliseert Jezus sterven en opstanding. Volgelingen van Jezus worden ook opgeroepen, je eigen leven, eigen verlangens, je ik-gerichtheid, achter zich te laten (een geestelijk sterven) en met Jezus een nieuw leven, met een nieuwe identiteit, te beginnen. Een leven wat God en de mensen om je heen centraal stelt. Of zoals het kort geformuleerd staat in de bijbel; God lief hebben boven alles en de mensen om je heen als jezelf. Als ik het mag zeggen dan vulde Nathalie dat beeld van die vlinder prachtig in.

Nathalie wilde dat ik gelukkig zou zijn ondanks de situatie, ondanks dat ik haar waarschijnlijk zou moeten missen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik me het afgelopen jaar best gelukkig heb gevoeld. Genieten van de kinderen, van zingen, van het veel meer aanwezig zijn in mijn eigen buurt, dankbaar voor alle hulp die er was en vaak aangeboden is. Dankbaar voor mijn financiële situatie die genoeg is om van te kunnen leven. Het moeilijkste vind ik het alleen moeten opvoeden. Maar ook daarin heb ik wel een goede weg gevonden. En… nu zijn er zelfs nieuwe vlinders in mijn buik. Een nieuwe liefde.

Anders is het wel. Waar je eerst een relatie hebt opgebouwd in 7 jaren en elkaar al zo ontzettend goed kent en begrijpt moet ik in deze relatie weer helemaal opnieuw beginnen. Dit wordt nog versterkt doordat mijn nieuwe liefde uit een andere cultuur komt. Daarnaast neem je zoveel meer bagage mee in een relatie en voel je ook de zorg voor je kinderen. Wel is het heel bijzonder om weer z’n liefde te mogen ervaren. En ik geniet er dan ook zeker van. De herinnering aan Nathalie blijft evengoed. Ze heeft mijn leven verrijkt 7 jaren lang, die worden niet vergeten, die zijn deel van mij geworden. Ook voor de kinderen blijft het belangrijk om de herinnering aan Nathalie levend te houden. Gelukkig begrijpt mijn nieuwe liefde dit goed ook mede omdat ze zelf haar vader verloren heeft toen zij 5 jaar oud was.

Intussen zijn we aanbeland in de maand juli. Ongetwijfeld zal er deze maand heel wat terug gedacht worden aan die prachtige “vlinder” die Nathalie was. Voor mij is en blijft het een troost te weten dat zij net als een vlinder naar de hemel gevlogen is. En dat we eens elkaar daar weer zullen zien. Bij God.

Lieve groet,

Jonathan

PS. Een aantal maanden terug dacht ik na om te gaan studeren in september en ik heb hier ook over geschreven. Al vrij snel erna kwam ik tot de conclusie dat er ook nog bij studeren te veel gevraagd is. Ik wil naast de zorg voor de kinderen ook nog bezig zijn met zingen, preken, buurtwerk en een rijk sociaal leven. Dat is niet reëel als ik daarnaast serieus wil studeren. Als de kinderen beide naar de basisschool gaan ga ik het nog eens overwegen.

 

 

 

Geplaatst in Jonathan | 11 reacties